Φυσικότητα και χωρίς ρυτίδες από τον πλαστικό χειρουργό Κωνσταντίνο Σπηλιόπουλο

   Το μπότοξ αποτελεί την πιο δημοφιλή ενέσιμη εφαρμογή για την απάλυνση ή και εξάλειψη των ρυτίδων, ενώ όλο και περισσότερες έρευνες τα τελευταία χρόνια αναδεικνύουν και τις ιατρικές του χρήσεις. Μπορεί, όμως, το μπότοξ να επηρεάσει τα συναισθήματα, τις αναμνήσεις, τις σχέσεις μας; Ο πλαστικός χειρουργός Κωνσταντίνος Σπηλιόπουλος, Διδάκτορας Ιατρικής Σχολής Αθηνών, μας απαντά και «ξεδιπλώνει» τη φιλοσοφία του, εξηγώντας πώς η εφαρμογή μπότοξ δεν θα φτάσει στο σημείο να «απειλήσει» την εκφραστικότητα του προσώπου και τη φυσικότητά μας.

   Παραμένουμε κοινωνικά συνδεδεμένοι…τηρώντας τις αποστάσεις!

   Οι φετινές καλοκαιρινές -μετ’εμποδίων- διακοπές ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Και γι’αυτούς που μπόρεσαν και πήγαν και γι’αυτούς που δεν μπόρεσαν να πάνε, η ομαλή προσαρμογή στο φθινόπωρο είναι η νέα πραγματικότητα. Η πρόκληση για όλους είναι να περάσουμε ομαλά στη φθινοπωρινή περίοδο, αντιμετωπίζοντας και το νέο κύμα της πανδημίας του κορωνοϊού. Αυτό συνεπάγεται διαφορετική καθημερινότητα για τον καθένα μας (αλλαγές στον τρόπο ζωής –διαρκής χρήση μάσκας, συστηματική χρήση αντισηπτικού κλπ.- νέες μορφές ή και απώλεια εργασίας, τηλεργασία, καινούρια μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης κλπ.). Πώς θα καταφέρουμε να διαχειριστούμε τις νέες συνθήκες βιώνοντας τις λιγότερες απώλειες σε όλους τους τομείς της ζωής μας;

   Το σώμα, ως κύριο συστατικό της ατομικής ταυτότητας και αναπόσπαστο στοιχείο έκφρασης της προσωπικότητας, δεν συνιστά ένα απλό βιολογικό και αμετάβλητο αντικειμενικό στοιχείο αλλά μια ζωντανή και σύνθετη κοινωνικοσυναισθηματική οντότητα, μέσω της οποίας βιώνουμε εμπειρίες και δεχόμαστε πληροφορίες από τον εξωτερικό κόσμο. Παράλληλα, το σώμα συνιστά προσωπικό μέσο και κοινωνικό σύμβολο, το οποίο μεταφέρει μηνύματα προς το κοινωνικό περιβάλλον για τα ατομικά χαρακτηριστικά και τη μοναδικότητά μας, κατέχοντας κεντρική θέση στις καθημερινές επαφές και αλληλεπιδράσεις.

    Διανύουμε την εποχή του «φαίνεσθαι», που κυριαρχεί η αίσθηση της όρασης, γι’αυτό και ο έλεγχος, που ασκεί το ανθρώπινο βλέμμα, ενεργοποιεί το ενδιαφέρον των ατόμων για τη δημόσια εικόνα τους και την προβολή του εαυτού τους. Επιπρόσθετα, η έμφαση που δίνεται στη νεότητα και την ομορφιά, ως των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων ενός επιθυμητού σώματος, ωθεί όλο και περισσότερα άτομα να διαχειρίζονται το σώμα τους ως μια εύπλαστη οντότητα και να επιλέγουν να το τροποποιήσουν μέσω της αισθητικής χειρουργικής.

   Τι γίνεται, όμως, όταν το κυνήγι της σωματικής τελειότητας απειλεί την ταυτότητά μας ή τη συναισθηματική μας υγεία και πώς θα αποφύγουμε αυτό το ενδεχόμενο;