Το σώμα μας αποτελεί έναν «καθρέφτη» του εσωτερικού μας κόσμου. Καθημερινά μας στέλνει «μηνύματα», τα οποία αν αξιοποιήσουμε κατάλληλα μπορούμε να αναγνωρίσουμε προβλήματα ή προειδοποιητικά σημάδια, προλαμβάνοντας καταστάσεις, ενώ η σωματοποίηση είναι ο τρόπος του σώματός μας να «μιλήσει» όταν τα συναισθήματά μας δεν αναγνωρίζονται, δεν εκφράζονται ή καταπιέζονται. Η σωματοποίηση είναι η ψυχολογική διαδικασία κατά την οποία η συναισθηματική δυσφορία εκδηλώνεται ως σωματικά συμπτώματα χωρίς οργανική αιτία. Έτσι, πολύ συχνά, όταν απωθούμε συναισθήματα ή βιώνουμε κάποιο τραυματικό γεγονός (π.χ. θάνατος προσφιλούς προσώπου, χωρισμός, απώλεια εργασίας) ή στρες, το σώμα μας βρίσκει τρόπο να τα «αποθηκεύσει», δημιουργώντας εντάσεις, πόνους ή δυσφορία.
Σωματοποίηση δεν σημαίνει ότι τα συμπτώματα είναι «φανταστικά» ή ψεύτικα αλλά ότι είναι απολύτως πραγματικά. Τα άτομα βιώνουν αληθινό πόνο, η ρίζα του οποίου δεν είναι κάποιο παθολογικό πρόβλημα αλλά τα συναισθήματα.
Η έννοια της σωματοποίησης των συναισθημάτων υπάρχει εδώ και πολλούς αιώνες, με τις ρίζες της να εντοπίζονται στην αρχαιότητα: από τον Ιπποκράτη, τον πατέρα της ιατρικής, που θεώρησε ότι οι σωματικές ασθένειες ήταν συνδεδεμένες με τους τέσσερις χυμούς του σώματος (αίμα, φλέγμα, κίτρινη χολή και μαύρη χολή) και ότι μια ανισορροπία μεταξύ τους μπορούσε να προκαλέσει σωματικά και ψυχικά προβλήματα μέχρι την παραδοσιακή κινέζικη ιατρική, σύμφωνα με την οποία η συναισθηματική ανισορροπία είναι αιτία σωματικών προβλημάτων. Παρόλο που σε αυτές τις θεωρίες και πρακτικές δεν υπήρχε ο όρος «σωματοποίηση», η ιδέα της σύνδεσης μεταξύ σώματος και συναισθημάτων ήταν παρούσα και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ιατρικής και της ψυχολογίας στο πέρασμα του χρόνου.
Πολυάριθμες έρευνες έχουν ασχοληθεί με τη σωματοποίηση του άγχους, της θλίψης και γενικότερα των αρνητικών ή συσσωρευμένων συναισθημάτων. Υπάρχουν μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα του τρόπου με τον οποίο συγκεκριμένα συναισθήματα εκδηλώνονται σε διαφορετικά σημεία του σώματος. Η ένταση, ο καταπιεσμένος θυμός και η συναισθηματική υπερφόρτωση αποτελούν μία από τις πιο συνηθισμένες αιτίες πονοκεφάλου και ημικρανίας λόγω της ακούσιας σύσπασης των μυών. Πολλές φορές ο πόνος στον αυχένα πυροδοτείται ή επιδεινώνεται από την καθημερινή πίεση, την αναστάτωση και το συσσωρευμένο στρες. Η στενοχώρια, το έντονο άγχος και η εσωτερική σύγκρουση επηρεάζουν αρνητικά τη λειτουργία του επιδερμικού φραγμού, πυροδοτώντας ή επιδεινώνοντας δερματικές καταστάσεις, όπως ακμή, ατοπική δερματίτιδα, αλλεργίες, έκζεμα, ψωρίαση. Η πίκρα, η νευρικότητα και η ανησυχία είναι κοινές αιτίες στομαχικών και γαστρεντερικών διαταραχών, από πόνο –το γνωστό σε όλους μας «σφίξιμο» στο στομάχι- μέχρι συμπτώματα γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης και συνδρόμου ευερέθιστου εντέρου. Η καρδιά είναι, επίσης, ένα όργανο του σώματος που επιβαρύνεται σοβαρά από το χρόνιο άγχος, το φόβο, την ανασφάλεια και τη συναισθηματική φόρτιση, αφού προκαλείται έκκριση ορμονών που αυξάνουν τον καρδιακό ρυθμό και την αρτηριακή πίεση, κάνοντας το άτομο επιρρεπές σε καρδιαγγειακές παθήσεις.
Οι γρήγοροι και απαιτητικοί ρυθμοί της σύγχρονης ζωής συνοδεύονται, αναπόφευκτα, από πίεση, ευερεθιστότητα, κούραση, μετατρέποντας τη διαχείριση των συναισθημάτων σε πρόκληση. Πώς, όμως, μπορούμε να εξασφαλίσουμε εσωτερική ηρεμία και ισορροπημένη καθημερινότητα, αντιμετωπίζοντας αποτελεσματικά αλλά και αποτρέποντας ψυχοσωματικές εκδηλώσεις;
Κατανοώντας τη σύνδεση μεταξύ συναισθημάτων και σωματικής υγείας και αλλάζοντας τον τρόπο ζωής μας όλοι μπορούμε να διατηρήσουμε μια υγιή σχέση με τα συναισθήματά μας ώστε να αποφεύγουμε τη σωματοποίησή τους, δηλαδή την εκδήλωσή τους ως πόνους ή ασθένειες.
Δρ. Γεωργία Δηλάκη
Διδάκτωρ Ψυχολογίας
MSc Πολιτική Επιστήμη & Κοινωνιολογία
694 6459439